Zachte lijkwade in plaats van harde kist
Dit interview verscheen op 30-08-2025 in AD Amersfoortse Courant. Alle rechten liggen bij AD en de auteur Steven de Groot.
Marianne Resoort (38) weeft op haar middeleeuws aandoende weefgetouw aan bijzondere doeken. Het zijn lijkwades, als alternatief voor de traditionele doodskist. “Een lijkwade brengt de overledene veel dichterbij.”
Het was in het begin van de corona-periode, vertelt ze in haar atelier in Baarn. “Ineens kwamen heel veel mensen te overlijden. In het nieuws was dat in Italië en andere delen van de wereld een tekort was aan kisten, waardoor het moeilijk was om mensen een waardig afscheid te geven. Dat zette me aan het denken: hoe kunnen we een alternatief bieden voor de kist, en wat kunnen we doen om dat ook nog op een duurzame manier te doen, zodat we geen nieuwe bomen hoeven te kappen?”
“Jaarlijks overlijden in Nederland zo’n 170.000 mensen. Het merendeel kiest – of hun nabestaanden kiezen – voor de traditionele kist, waarin veel hout en nieuwe materialen worden verwerkt. Er ligt wereldwijd een enorme textielberg. Waarom zouden we voor een laatste omhulsel nieuw katoen gebruiken?” Met die gedachte is Marianne gaan werken met gerecycled garen.
Onbekend maakt onbemind
De lijkwade is een alternatief voor het begraven of cremeren van een overledene in een, vaak dure, houten of kunststof kist. In plaats daarvan, wordt het lichaam in een katoenen doek gewikkeld. “De overledene komt door een lijkwade opeens veel dichterbij dan wanneer hij of zij in een kist ligt. Voor sommige mensen is dit té dichtbij. Maar er zijn ook heel veel mensen die het juist heel mooi vinden dat het wat zachter is, dat het meer uitnodigt om iemand nog even aan te raken.”
De belangstelling voor de lijkwade groeit, maar onbekend maakt onbemind. “Veel nabestaanden komen in een rollercoaster terecht. Zij moeten plotseling allemaal beslissingen nemen over het afscheid. Je merkt dat mensen dan denken: er moet een kist komen, er moeten bloemen zijn, we moeten een zaaltje in het crematorium regelen, omdat dat een beetje het beeld is dat mensen hebben bij een uitvaart.”
“Soms heeft de overledene al zelf wensen op papier gezet. Heel vaak ook niet. Mensen willen er niet altijd veel over nadenken bij leven. Meestal zijn het juist de mensen die dit wel doen, die openstaan voor iets anders. Dit is geen pleidooi tegen crematoria of kerken, maar wel een pleidooi om zelf na te denken over wat kan en wat je wil.”
Een handgeweven wade van Marianne kost rond de 500 euro, fors minder dan veel kisten. “Dat is bewust. Ik wil een alternatief bieden dat voor meer mensen toegankelijk is. En omdat ik echt op een ouderwets weefgetouw werk, heb ik alleen mijn eigen energie nodig. Ik werk niet met machines, geen elektriciteit, geen CO2-uitstoot. Volgens de wet moet een lichaam omhuld zijn bij begraven. Dat kan een kist zijn, maar ook zeker een heel mooie doek die groot genoeg is. Zeker bij een natuurbegraafplaats, maar eigenlijk altijd, is het fijn als dat een natuurlijk materiaal is dat niet té langzaam vergaat.”
“Ik ben zelf bovengemiddeld veel bezig met uitvaarten en afscheid. Ik praat er graag over met mensen, juist om ze bewust te maken. Goh, wat zou jij willen? Heb je daar weleens over nagedacht? En eigenlijk zijn dat altijd mooie gesprekken. Bijna niemand zegt: ‘daar wil ik het echt niet over hebben’.”